5. Ἐρευνητικό ἔργο
Ἀπό τήν φοιτητική του ζωή μέχρι σήμερα ἀσχολεῖται μέ τήν ἔρευνα δογματικῶν, θεολογικῶν καί ἱστορικῶν θεμάτων. Ὡς φοιτητής τά ἔτη 1964-1968 συμμετεῖχε, ὑπό τήν ἐπίβλεψη τοῦ Καθηγητῆ Πατρολογίας στήν Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης Παναγιώτη Χρήστου σέ δύο ἐρευνητικά προγράμματα:
Πρῶτον, στήν διερεύνηση καί καταγραφή τῶν χειρογράφων στίς Βιβλιοθῆκες τῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
Δεύτερον, στήν κριτική ἔκδοση τῶν ἔργων τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.
Ἔπειτα, ἐρεύνησε καί μελέτησε σχεδόν ὅλη τήν Ἐκκλησιαστική Πατερική Γραμματεία καί ἀποδελτίωσε περίπου 20.000 θέματα καί χωρία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας ἀπό τόν 4ο αἰώνα μέχρι τόν 18ο αἰώνα, ἀποκτώντας γνώση σχεδόν τῆς σύνολης Πατερικῆς Γραμματείας. Ἀκόμη, μελέτησε τά Πρακτικά τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τήν πίστη καί τίς προϋποθέσεις της σέ συνδυασμό μέ τά φιλοσοφικά ρεύματα τῆς ἐποχῆς τους.
Ἐρεύνησε τήν ὅλη ἐργογραφία τοῦ δογματολόγου καί ἱστορικοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη ὄχι μόνον ἀπό τά κείμενά του, ἀλλά καί ἀπό τίς προφορικές του παραδόσεις στούς φοιτητές τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης καί ἀπό ὁμιλίες του σέ διάφορα ἀκροατήρια, τίς ὁποῖες ἀπαμαγνητοφώνησε, συστηματοποίησε καί ἐξέδωσε σέ τέσσερα (4) βιβλία μέ σχολιασμό τῆς θεολογίας του.
Μελέτησε τήν διαφορά τῆς ὀρθόδοξης ἐκκλησίας καί θεολογίας μέ τά ἄλλα θρησκεύματα, τόν Ἰουδαϊσμό, τίς Ἀνατολικές θρησκεῖες καί τόν Ἰσλαμισμό.
Συγχρόνως μελέτησε τήν προσωκρατική φιλοσοφία (6ος-5ος αἰ. π.Χ.), τήν κλασσική μεταφυσική, τοῦ Σωκράτη, τοῦ Πλάτωνα καί τοῦ Ἀριστοτέλη (5ος-4ος αἰ. π.Χ.), τίς φιλοσοφίες τῆς Ἑλληνιστικῆς περιόδου, τήν ἐπικούρεια καί τήν στωϊκή φιλοσοφία (3ος-1ος αἰ. π.Χ.) καί τόν νεοπλατωνισμό τῆς ὕστερης ἀρχαιότητας (3ος-6ος αἰ. μ.Χ.) σέ σχέση μέ τήν θεολογία τῶν ἁγίων Πατέρων.
Ἐπίσης, μελέτησε τήν διαφορά τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας ἀπό ἄλλες θεολογικές, φιλοσοφικές καί ὑπαρξιακές ἀπόψεις τῆς δεύτερης χιλιετίας μ.Χ. ὅπως τόν Σχολαστικισμό (11ος-13ος αἰ.), τόν Νομιναλισμό (14ος αἰ.), τήν Ἀναγέννηση (15ος αἰ.), τήν Μεταρρύθμιση (16ος αἰ.), τόν Διαφωτισμό (17ος-18ος αἰ.), τόν Γερμανικό Ἰδεαλισμό (19ος αἰ.), τόν Ὑπαρξισμό (20ό αἰ.), τόν Νεοθωμισμό (19ος-20ός αἰ.) καί πῶς ἀπό τόν Νεωτερισμό φθάσαμε στήν Μετανεωτερικότητα (20ό-21ό αἰ.).
Ἰδιαιτέρως μελέτησε τήν φιλοσοφία τοῦ ὑπαρξιστοῦ φιλοσόφου Μάρτιν Χάιντεγκερ (Martin Heidegger, 1889-1976), τήν ὑπαρξιακή ψυχολογία τοῦ Βίκτορ Φρανκλ (Viktor Frankl, 1905-1997) καί τήν κοινωνιολογία τοῦ Μάξ Βέμπερ (Max Weber, 1864-1920) πού χαρακτηρίζουν ἐν πολλοῖς τήν νοοτροπία τῆς σύγχρονης Εὐρώπης.
Ἐπιπλέον, ἐντόπισε τήν διαφορά τῆς ὀρθόδοξης θεολογίας καί τόν τρόπο συνεργασίας μέ τήν Γενική Ἐπιστήμη, τήν Ἰατρική, τήν Βιοτεχνολογία, τήν Βιοηθική, τήν Ψυχολογία-Νευρολογία-Ψυχιατρική καί τήν Ψηφιακή Τεχνολογία.
Ἀποτέλεσμα ὅλης αὐτῆς τῆς ἔρευνας εἶναι ἡ συγγραφή τῶν ἑκατόν εἴκοσι ἕξι (126) μέχρι σήμερα βιβλίων του, γιά τά ὁποῖα θά γίνη ἀναφορά στήν συνέχεια.
- Προβολές: 101